Bu duruma ithafen, Dünya Kaynakları Enstitüsü ve ortakları yeni bir veri görselleştirme platformu olan Climate Watch’u hayata geçirdi. Climate Watch ile ilk defa internet ortamında bir platform politika yapıcı, araştırmacı, gazeteci ve pek çok paydaşın erişimine açık düzinelerce veri setini bir araya getiriyor. Bu platform sayesinde Paris Anlaşması kapsamında verilen ulusal iklim taahhütlerini analiz ederken karşılaştırabilir; geçmişe yönelik sera gazı emisyonu verisine ulaşabilir; iklim hedeflerinin sürdürülebilir kalkınma hedeflerine ulaşmak için nasıl yardımcı olabileceğini görebilir; iklim riski, yoksulluk, savunmasızlık gibi durumlar ile iklimin etkilerine uyum sağlama arasındaki bağlantıyı anlayabilir ve düşük karbonlu bir gelecek için yeni yöntemlerin haritalandırıldığı modelleri kullanabilirsiniz.

İklime yönelik eylem ile sürdürülebilir kalkınmaya ilişkin önemli soruları yanıtlamada Climate Watch’un farklı yönlerinin size nasıl yardımcı olabileceğini kendiniz de inceleyebilirsiniz:

1) Küresel ölçekte emisyonlar nasıl değişim gösterdi?
Sanayi devriminin başladığı 1850’lerden bu yana küresel ısı tutan emisyonlar 1 gigatonun altında bir seviyeden (865 megaton) 46.6 gigatona ulaştı. Bu da 1850’lerden 2015’e kadarki sürede her saniye başına 1.4 milyon kg’a denk düşüyor. Her ne kadar geçtiğimiz üç yıl içerisinde küresel emisyonlar durağanlaşmaya başlamış ve en çok emisyona sebep olanlar kendi emisyonlarını azaltabilmiş olsa da, zaman maalesef bizden yana ilerlemiyor. İklim değişikliğinin en korkutucu sonuçlarından kaçınabilmek için sanayi öncesi seviyelerin üzerinde kalacak şekilde ısınmayı 2 °C’nin altında tutabilmek için küresel emisyonumuzu bir an önce azaltmamız gerekiyor. Bunu başarabilmek içinse, her ülkenin payına düşeni yapması gerekiyor. Tam da bu noktada Climate Watch mevcuttaki en güncel uluslararası sera gazı emisyon verisini analiz edip görselleştirerek, emisyonların ne kadar değişiklik gösterdiğini ya da ekonominin hangi alanının en büyük değişikliğe ihtiyaç duyduğunu analiz ederek süreci kolaylaştırıyor.

2) İklim değişikliği ile mücadele ederken ülkeler neler yapıyor?
Kamu ve özel sektör arasında ve diğer ülkeler arasında güven ortamı yaratabilmek için ulusal iklim hedeflerinin (Ulusal Katkı Beyanı veya NDC olarak da biliniyor) şeffaflığını ve erişilebilirliğini sağlamak iddialı bir iklim eylemini teşvik etmek adına büyük önem taşıyor.
Climate Watch’un veri tabanı sayesinde paydaşlar tüm ülkelerin katkı beyanlarını inceleyebilir. Böylece kolaylıkla başka ülkelerin de planlarından kendilerine çıkarım yapabilir ve daha fazla yatırım gerektiren alanları tespit edebilirler.
Örneğin Climate Watch kullanıcıları, hangi ülkenin katkı beyanları doğrultusunda azaltma, uyum ve finans alanlarında neler yapmayı önerdiğini inceleyebilir ya da emisyon hedeflerine ulaşmak için ülkelerin tarım, enerji gibi iktisadi sektörlerden hangisine yöneldiğini görebilir. Platform, 400 civarında sektöre özgü iklim hedefi belirledi; ulusal iklim planlarının da üçte birinin uyum önlemlerini kapsadığını tespit etti.

3) Ülkeler iklim hedefleri ile sürdürülebilir kalkınma arasında nasıl bir bağ kurabilir?
İklim eylemleri ile sürdürülebilir kalkınma aslında bir madalyonun iki yüzü gibi; bu yüzden de iklim hedefleri ile sürdürülebilir kalkınma hedeflerini uyumlu hale getirmek, ekonominin karbonsuzlaştırılması ve geride kimseyi bırakmayacak şekilde bir iklim direnci oluşturulması için çok önemli olacaktır.

Climate Watch ülkelerin ulusal katkı beyanlarında paylaşılan iklim eylemlerinin 154’ünün Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri’ndeki 169 hedef ile uyumlu olduğunu gösteriyor. Böylelikle 2030 yılı için ülkelerin ulusal katkı beyanları ve sürdürülebilir kalkınma hedefleri arasındaki bağlantıyı ortaya koydu. En büyük uyum ise enerji, orman, arazi kullanımı ve tarım sektörlerinde dikkat çekerken hepsi de 17 kalkınma hedefine yönelik fırsatlar sunuyor. Şu ana kadar ilk defa bu hedefler ve katkı beyanları arasındaki bağ haritalandı; böylece iki gündem arasındaki sinerjiyi anlayıp azami noktaya getirmek için bir kaynak da sağlanmış oldu.

4) İklim hedeflerine ulaşmak için ülkeler neler yapabilir?
Climate Watch’un emisyon senaryoları 60’ın üzerinde ülke ve bölgenin çeşitli modelleme araçlarını kullanarak emisyon azaltımı ve küresel ısınmayı sınırlandırma noktasında iddialı bir yol haritası çıkarmak için ekonomi ve enerji politikaları ile neler yapabileceğini gösteriyor.

Ulusal düzeydeki içgörülerin yanı sıra, Climate Watch kullanıcıları farklı emisyon projeksiyonlarına göre sıcaklıkların nasıl değişiklik gösterebileceğini de inceleyebilir. Örneğin Küresel Değişiklik Değerlendirme Modeli, Paris Anlaşması’na bağlı olan mevcut ulusal hedeflerin yerine getirilmesi halinde, ısınmayı 2.8 °C ile sınırlayabileceğini gösteriyor.

Özetlemek gerekirse…
Analitik araçlara ve güncel iklim verisine sağladığı erişim ile Climate Watch ülkelerin iklim değişikliğiyle mücadelede faydalanabileceği çok güçlü bir araç. Platformun iyileştirilme çalışmaları devam ederek önümüzdeki yıllarda sağladığı faydalar yeni araçlar, daha güçlü veri setleri ve ulusal politika ve mevzuatlarla ilgili bilgiler ile genişletilecek.

Climate Watch’u siz de birebir deneyerek sizin iklimle ilgili sorularınıza yanıt verip vermediğini kontrol edebilirsiniz. www.climatewatchdata.org

*Bu yazının orijinali Johannes Friedrich ve Andrew Pickens tarafından kaleme alınmış olup 1 Kasım tarihinde burada yayınlanmıştır.

Transforming Transportation (#TTDC16), WRI Ross Center for Sustainable Cities‘in sürdürülebilir kent içi ulaşım girişimi  EMBARQ ile Dünya Banka’sının birlikte düzenlediği bir konferanstır. 14-15 Ocak 2016’da Washington’da düzenlenen etkinliğin bu yılki teması ise “Sürdürülebilir Ulaşım: Küresel Gündemden Yerel Eyleme”.

“Paris’in bir başarı olup olmadığı, şimdi ne yaptığımızla belli olacak.” Bu sözlerle, Andrew Steer, Dünya Kaynakları Enstitüsü başkanı ve CEO’su, Washington DC’de düzenlenen Transforming Transportation Konferansı’nın ambiyansını yarattı ve konferansın ilk gününü başlattı.

Steer sahnede Dünya Bankası Sürdürülebilir Kalkınmadan görevli Başkan Yardımcısı Laura Tuck ile giriş konuşmasını yaparken, 2015’in bizlere İklim Antlaşması, Sürdürülebilir Kalkınma Hedeleri ve Brezilya Yol Güvenliği Deklarasyonu gibi birkaç önemli küresel taahhüt kazandırdığından bahsetti. 2016 yılının ise bu taahütleri şehirlerde eyleme dökmek açısından kilit bir göreve sahip olacak.

Ancak ne kadar hızlı davranabiliriz? İklimimiz hala değişiyor ve biz şu an sahip değişiklik gösteren yaklaşımdan daha fazlasına ihtiyaç duyuyoruz. Sistemsel değişimi küresel ölçütte harekete geçirebilecek kalıcı çözümlere ihtiyacımız var. Kendimize temelde şehirlerimizi nasıl tasarladığımız sorusunu sormalıyız.

Hedeflerimizi Birleştirmek, Ulaşımımızı Birleştirmek

İlk günün sabahında, tartışma özellikle hedeflerimizin, planlarımızın ve ulaşım modellerimizin entegrasyonu üzerindeydi. Naoko Ishii’nin açıkladığı gibi, iklim, ulaşım ve kalkınma konusunda alınan kararları birbirinden bağımsız görmemek gerekiyor. New Climate Economy (Yeni İklim Ekonomisi) tarafından hazırlanan yeni bir rapora göre, şehirler akılcı bir şekilde hazırlandığı takdirde, Amerika Birleşik Devletleri önümüzdeki 15 yılda 3 trilyon dolar tasarruf edebilir. Ancak, karar verme süreçlerimizi birbirinde bağımsız silolarda yürüttüğümüz sürece, hedeflediğimiz kompakt, bağlı ve iyi koordine edilmiş şehirlere ulaşmamız mümkün değil. Tek sektörel yatırımlardan uzaklaşarak ve birbirine bağlı yaklaşımlara sahip kararlar alarak hedeflediğimiz kalıcı değişimleri gerçekleştirebiliriz.

Her ne kadar dünya liderlerinin küresel ve yerel politikalarını iklim dostu haline getirmeleri oldukça önemli olsa da, şehirlerin birbirinden farklı ulaşım yöntemlerini  hayata geçirmeleri de oldukça kritik. Sonuç olarak, her ne kadar hafif raylı sistemler ve kent içi toplu taşımada kullanılan otobüsler yolculara hızlı bir şekilde seyahat imkanı sunsa da, her evin bir metro, tren veya tramvay istasyonuna ya da otobüs durağına direkt olarak bağlı olması mümkün değil. Suresh Prabhu, Hindistan Demiryolu Bakanı, Hindistan’da hafif raylı sistemlere olan talebi aktarırken “Çoklu ulaşım politikalarına ihtiyacımız var.” sözleri ile sadece tek ulaşım türünün yeterli olmadığını vurguladı.

Ayrıca, konuşmacılar insanları şahsi araçlarını evde bırakıp toplu taşımaya yönlendirebilmek için toplu taşımanın konfor ve kalitesinin arttırılması gerektiğini belirttiler. Şehirlerde otobüsler, hafif raylı sistemler ve bisiklet yolları gibi kaliteli sistemlerin yokluğunda insanların şahsi araçlarına yönelerek, sıkışık ve adaletsiz şehirler yarattıkları üstünde duruldu. Eğitimin bir başlangıç noktası olduğu, fakat verilen kararların başlangıçta sürdürülebilir hareketliliğe dönük olması gerektiği vurgulandı. Morten Kabell, Kopenhag Teknik ve Çevre İşleri Başkanı bu konudaki başarısını şu kelimelerle aktardı: “Kar yağdığında, bisiklet yollarını araç yollarından daha önce temizliyoruz. Bu durum, bisiklet ulaşımını uygun bir model olarak gördüğümüz konusunda net bir mesaj yolluyor.”

Konuşmalar sırasında liderler, toplu taşıma ve şehir sakinlerinin hayat kaliteleri arasındaki büyük ilişkiyi de öne çıkardılar. Suresh Prabhu, bu konudaki görüşlerini “Ulaşım profillerini değiştirmek sadece çevresel hedeflere ulaşmak için değil, ayrıca hayat kalitesini arttırabilmek için son derece önemli.” kelimeleri ile aktardı.

Yerel liderler ve yönetimlerin önlerindeki zorlu görev ise bu fikirleri bulundukları bölgedelerde harekete geçirmek. Ani Dasgupta, WRI Ross Sürdürülebilir Şehirler Merkezi Global Direktörü, bu konuda BRT gibi küresel örnekler vererek, şehirlerin en iyi yöntemleri paylaşmaları ve bu çözümleri yerel şartlara uygun hale getirerek en etkili sonuçlara alabileceklerini aktardı. Örneğin, Kopenhag politikalarını değiştirmeden Mumbai’de uygulamak başarılı bir girişim olmayacaktır.

Yerel çalışmalar ve hareketlerin önlerinde yatan büyük birer engel ise politik kapasiteleri. John A. Roome, Dünya Bankası İklim Değişimi Durdurma Çözümleri Üst Yöneticisi, bu konuya dair bir soru sordu;“Anahtar soru, sürdürülebilir politikalar için gerekli olan teknik kapasiteyi siyaseten/politik olarak nasıl yaratabiliriz?” Roome ayrıca, sivil toplumların yerel politik iklimlerle uzlaşamadığı durumlarda hata yapmalarının çok daha olası olduğunu ve yerel ihtiyaçlara dair çözümler üretmede başarısız olduklarını belirtti.

Şehirleri Geride Tutan Ne? Ulusal Hükümetler Neler Yapabilir?

İlk günün sabahı, ulusal hükümetlerin şehirlerin harekete geçmeleri konusunda nasıl yardımcı olabilecekleri konusundaki bir tartışmayla sona erdi. WRI Ross Merkezi’nden Holger Dalkmann bu konuda şu sözleri sarf etti: “Bu konu, ulusal seviyede fırsat veren şartlarla alakalı.” Eğer ulusal hükümetler, şehirleri ve yerel yönetimleri arsa değerleri veya arazi vergilerini arttırma gibi yöntemlerle kendi fonlarını yaratma konusunda teşvik ederlerse, şehirler bağımsız bir şekilde elde ettikleri bu imkanları sürdürülebilir ulaşım sistemlerine yatırabilirler. Ek olarak, ulusal hükümetler inşa kapasitesi ve kurumların verimli çalışmaları konusunda esas konumdalar. Gereğinden fazla ulusal hükümet, yerel yönetimleri teşvik eden birer kurum olmak yerine, bu yönetimler üstünde engelleyici rollere sahip. Bu durumun değişimleri kolaylaştırması için gelecekte değişmesi gerek.

 * Tunç Ekin Yavuz’un Türkçe’ye çevirdiği ve Ryan Winstead ile Alex Rogala’nın kaleme aldığı “Live from Transforming Transportation 2016: Meeting Our Global Commitments Will Require Disruptive Change” başlıklı yazının orijinaline TheCityFix.com’dan ulaşabilirsiniz.

Evimiz, ofisimiz, kamu binalarının hepsi dahil olmak üzere binalardaki enerji kullanımı küresel ısınmaya katkıda bulunan yaklaşık %25 oranında emisyon üretiminden sorumludur. Önlem alınmazsa, binalarda sera gazı emisyonu 2050 yılına kadar iki veya hatta üç katına çıkması bekleniyor.

Binaların açıkça ve önemli bir şekilde küresel ısınmayla ilişkisi olmasına rağmen, uluslararası toplum çoğunlukla bu konuyu göz ardı etmektedir. Yakın zamanda kabul edilen Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri ve yaklaşan Paris iklim müzakereleri, bu konunun değişmeye başladığını göstermektedir.

COP21’de Bina Verimliliği

Yeni Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri (SDGs), sürdürülebilir enerji ve altyapı ile ilgili küresel hedefleri başarmak için şehir ve binaların birbiriyle kesilen önemini fark etmektedir. Daha iyi binalar iklim değişikliğine yönelik olarak önemli katkılarda bulunabilirler.Bina verimliliği bileşenlerini içeren 45’ten fazla yeni ulusal iklim planlarının tanınmasını sağlamak  ise Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri’nin değindiği diğer bir konu olarak karşımıza çıkıyor.

COP21 iklim müzakerelerinde, Birleşmiş Milletler ile birlikte çalışan ve hükümet, işletme ve kar amacı gütmeyen tarafları barındıran onlarca sözleşmeye öncü olan Fransız hükümeti; 3 Aralık’ta ilk kez  “Binalar Günü”ne ev sahipliği yapacak. Gündemin başında olan yeni Binalar ve İnşaat için Küresel İttifak oluşumu, günümüzün en iyi politika ve dünyadaki en verimli bina materyalleri, tasarım ve teknolojilerinin yaygınlaşmasını teşvik etmek için tasarlanmış bir girişimdir. Bu İttifak’ın amacı yüksek enerji tasarrufu sağlayacak olan yeni binalar sayesinde en az yüzde 50 oranında öngörülen enerji tüketimini önlemek ve 2030 yılına kadar mevcut binalarda kapsamlı yenilemeleri başarmaktır. Eğer uygulanırsa, bu tedbirler 2050 yılına kadar yaklaşık 3 gigatonluk CO2 emisyonu önleyecektir. Bu bakış açısı ile ortaya konulursa, bir yıl boyunca yoldan 630 milyon otomobili almakla eşdeğer olacaktır.

COP21’de Bina Günü ve Enerji Günü, bina verimliliği konusunun iklim değişikliğine karşı verilen savaşta ne kadar kritik olduğunu gösterdi. Fotoğraf: Benoit Colin – WRI

“Binalar Günü” ve ayrıca “Enerji Günü” olan 7 Aralık’ta, bakanlar, belediye başkanları, iş liderleri temiz, sağlıklı ve düşük karbonlu bina sektörü için destek almış oldukları politika ve eylemleri paylaşacaklar. Ve daha fazlasını yapacaklardır.

Binalar ve İnşaat için Küresel İttifak’ın yönetsel partneri olarak WRI bu çabayı desteklemekten gurur duyuyor. Bina Verimlilik Hızlandırcı için Sürdürülebilir Enerji’nin koordinatör partneri olarak, alt ulusal hükümetlerle direkt olarak, hem binaları geliştiren hem de kendi toplumları için enerji tasarrufu sağlayan proje ve politikaları uygulamalarında yardımcı olmak için çalışıyoruz.  Gelecek iki yıl içinde, Bina Verimlilik Hızlandırıcı 30 alt ulusal hükümete binalarındaki verimliliği arttırmak için yardım edecektir.

Bina Verimliliği Kazan-Kazan Stratejisidir

Bina Günü’nü daha açıklayıcı hale getirirsek, bina sektörü hem küresel iklim hem de sürdürülebilir kalkınma hedeflerinde sonuçlar elde edebilir. Ayrıca, küresel GSYİH’nin yüzde 15’inden fazlasında sorumlu olan inşaat sanayi ile, binaları geliştirmek ekonomik bir politika olarak düşünülebilir: geçim kaynakları, temiz teknoloji alanında yeni iş kolları, yerel altyapı yatırım artışları gibi alanlar için fayda sağlayabilmektedir.

Bina ve İnşaat için Küresel İttifak ve Bina Günü yıllık forumları, sanayi ve politika üreticilerine iklim diyaloglarında uzun süren ve üzerinde durulan ilave olarak özel hedefli yeni binalara karşı yapılan eylem ve ilerleme süreçlerini yaygınlaştırmada büyük bir rol oyunuyor.

COP21 bu sektörün en çok ihtiyaç duyduğu potansiyelinin önemsenmesi için ışık tutacak ve düşük karbonlu çözümlerin nasıl sunulacağını paylaşacaktır, ancak bu anın sadece başlangıç olması önemlidir. Ek olarak ülkeler, şehirler ve işletmeler kendi iklim eylem planlarının birleşeni olan bina verimlilik stratejilerini uygulamaya ihtiyaç duymaktadır. Gerçekten, iklim değişikliği sorununun üstesinden  gelmek, bina sektörü dahil tüm sektörler dahilinde önemli bir çaba gerektirmektedir.

Daha Fazla Bilgi Edinmek İçin: Geleceğin şehirleri için bir çözüm olarak binaların güncellenen konuları için Bina Verimlilik Girişimleri bültenlerine abone olunuz. 

* TheCityFix’te Jennifer Layke ve Eric Mackres tarafından kaleme alınan “Building Efficiency Finally Gets its Day in the Sun at COP21″un Türkçe’ye çevirisidir.

Dünyanın önde gelen karar alıcı kurumları ve iklim değişikliği uyum süreci ile ilgili yönetim mekanizmaları Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı (UNFCCC)’na “yıl ortası karnelerini” sunmak üzere Temmuz ayının başında Avrupa’nın çeşitli kentlerinde farklı başlıklar altında toplantılar düzenledi. Bu toplantıların asıl amacı UNFCCC’nin Aralık 2015’te gerçekleştireceği COP21  etkinliğinde elle tutulur azaltım başarılarının hangi yöne gittiğini görmek. Karnelere genel olarak bakıldığında belirli başlıklarda kırıklar devam etmekte ama aynı zamanda umut vaat eden yönde yüksek not alan gelişmeler olduğu da görülmektedir. Ne yazık ki iklim değişikliğinin uyum sürecinde kentsel gelişim ve kent içi ulaşım alanında çok parlak bulunmadı.

Birleşmiş Milletler, sürdürülebilir kalkınma ile iklim değişikliği uyum ve azaltım uygulamaları konusunda yerel yöneticilere birçok dökümanında yükümlülük vermiştir. Bunlardan ilki, 15 senelik süreci bulunan ve bu sene sonunda COP21 ile değerlendirilecek olan Binyıl Kalkınma Hedefleri (Millennium Development Goals – MDGs), buna bağlı olarak 2015 sonrası için Rio+ 20 Konferansı’nda  geliştirilmiş olan Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri (Sustainable Development Goals – SDGs)’dir. Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri, Binyıl Kalkınma Hedeflerini desteklemek üzere belirlenmiş on yedi yükümlülüğü içermekte olup, binyıl hedeflerinin önüne geçmeden taraflarca uygulanması istenmektedir.  Bir diğer önemli döküman ise ikincisi 2006 yılında İstanbul’da düzenlenmiş olan Birleşmiş Milletler Habitat Konferans raporlarıdır. Habitat-II’de kentlere ve karar alıcılara kentleşme ve hareketlilik ile ilgili önemli yükümlülükler verilmiştir. Raporun dokuzuncu ve onuncu maddelerine göre taraflar kentlerdeki barınma olanaklarını ekonomik olarak uygun hale getirirken, konut alanlarının sürdürülebilirlik açısından sosyal ve çevresel etmenlere göre tasarlanmış olmasını istemektedir. Ayrıca küresel açıdan sürdürülebilir çevre sağlamak ve kentlerde yaşam kalitesinin arttırılması için tarafların üretim, tüketim, ulaşım, kentleşme, kirlilik azaltımı, ekosistemin korunumu konusunda iyileştirmeler yapması beklenmektedir.